Marah dan Sedih: Antara Fitrah dan Fitnah

ohoi blog,

hari nih serasa macam nak merempan sikit. ehhhh hari hari pun merempan banyak. tetiba la ari nih nak merempan sikit konon. ha ha ha. semalam dah la menjadik budak budak sebab layan akak thyroid. ish tak baik la mengata mata tembakul dia tuh. ehh apa nih! ok lekas kembali ke pangkal jalan.

lepas abang jumpa geng garu garu kat halfmoon beberapa hari yang lepas, i realise that i was irrational to react the way i did. i was too defensive that i unconsciously built a fortress, no sound advice can penetrate through. bila budak budak nih 'kenapa kau defeinsive sangat. cuba la jadik the better person'. aa masa tu kan giler macam terhencap otak abang yang sendat dengan rasa separa marah. haish separa marah jer dah sendat, agaknya kalau marah terus kiamat. perasaan marah dengan sedih. bila kita marah atau sedih kan, orang selalu bagi nasihat jangan marah dan jangan sedih. pada abang la kan, boleh jer nak marah dan boleh jugak nak sedih.

marah nih adalah perasaan yang allah anugerahkan kepada manusia. cuba bayangkan kalau manusia tak marah dan dihalang dari marah? boleh ker macam tuh? contohnya kalau ada orang yang mendera haiwan, boleh ka kita 'tak boleh la marah dia'? salah la kan cara hidup macam tuh. boleh marah tapi biar berpada. marah bukan untuk memusnahkan tapi untuk mengajar. abang tak ada hadith ataupun dalil naqli yang boleh mengatakan yang Nabi tak pernah. tapi abang yakin Nabi sendiri pun pernah marah. cuma dia boleh kawal kemarahan dia. pokoknya di sini, boleh marah tetapi harus dibataskan dengan mengawal diri. yang salah adalah bila marah dan merempan bagai dirasuk syaitan. bila mana marah ini berlebihan dan berlarutan itu sudah luar dari fitrah maka jatuhlah ia dalam kategori fitnah. kalau boleh tak payah la nak marah tak tentu pasal atau sikit sikit nak marah.

sedih, juga adalah perasaan yang dianugerahkan allah kepada manusia. menafikan hak manusia untuk berasa sedih adalah menolak fitrah yang ditentukan allah. bayangkan yer, kalau ada orang pi cucuk mati kucing yang sedang sakit tenat dan buang jer dalam tong sampah mereput di makan ulat sebab ulat ada di mana mana. sedih tak membayangkan kucing tersebut menjadi bangkai tanpa ada rasa hormat dihumban dalam tong sampah? kita boleh sedih tetapi macam biasalah jangan berlebihan. kalau kita tengah sedih, kita boleh tunjukkan kepada kawan yang kita sedang sedih dan sugul. jangan la kita expect kawan boleh tahu apa perasaan perasan kita. sebaik baik cara bersedih adalah kita conseal supaya orang tak payah tahu. bukan pendam tapi kita kawal kesedihan tu. jangan biarkan kesedihan kita affect kehidupan orang lain. tapi manusia nih, bila sedih mereka tak tunjuk dengan harapan orang lain boleh tahu. kemudian kita biarkan kesedihan kita tuh mengganggu keharmonian hubungan antara manusia dan memporak perandakan keadaan. jadi perasaan sedih tadi sudah di luar batas fitrah. perasaan sedih tadi sudah menjadi fitnah kepada diri dan orang perhubungan antara manusia. kalau boleh tak payah la nak sedih lama lama dan nak lari sampai ke uganda sana. sedih sikit2 nurse your feeling talk to your friend and bounce back.

Marah dan sedih adalah perasaan perasan anugerah allah. sama ada menjadi fitrah atau fitnah kita lah yang menentukannya. 'pahang dop nih?'

-mAYIErah kah?-